ความหวังหนึ่งสำหรับอนาคตที่ดีของมนุษย์ที่อยู่ร่วมกับ AI ขั้นสูงคือภาวะพึ่งพาอาศัยกันที่ยั่งยืน โดยเชื่อว่ามนุษย์และ AI จะต้องพึ่งพากัน ทำให้ความสัมพันธ์ยังคงเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย อย่างไรก็ตาม งานวิจัยนี้โต้แย้งว่าความหวังนี้จะล้มเหลวเมื่อความสามารถของ AI เติบโตขึ้น การเจรจาต่อรองรับประกันแต่ละฝ่ายว่าจะได้ในสิ่งที่ตนจะได้รับหากการเจรจาไม่สำเร็จ ซึ่งสำหรับมนุษย์แล้ว สิ่งนี้อาจน้อยกว่าสิ่งที่เคยมีก่อนมี AI
ในแบบจำลองทฤษฎีเกมอย่างง่าย มนุษย์จะยังคงอยู่ในสถานะที่ดีเช่นเดียวกับก่อนมี AI โดยไม่ต้องพึ่งการจัดระเบียบเป้าหมายของ AI ก็ต่อเมื่อพวกเขามีอำนาจต่อรองเหนือ AI กล่าวคือ AI ต้องพึ่งพาสิ่งที่มนุษย์จัดหาให้ หรือมนุษย์สามารถสร้างต้นทุนให้กับ AI ได้มากเมื่อเทียบกับสิ่งที่ AI สามารถผลิตได้ แต่เมื่อมนุษย์ไม่มีอำนาจต่อรองทั้งสองประเภทนี้ มนุษย์จะยังคงอยู่ในสถานะที่ดีเช่นเดียวกับก่อนมี AI ก็ต่อเมื่อ AI มีการจัดระเบียบเป้าหมายที่สอดคล้องกับมนุษย์เท่านั้น และหากเป้าหมายของ AI ไม่รู้จักพอ การจัดระเบียบเป้าหมายที่จำเป็นจะเข้าใกล้ความสมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้นเมื่อความสามารถของ AI เติบโตขึ้น
ดังนั้น ภาวะพึ่งพาอาศัยกันจึงไม่ใช่สิ่งทดแทนการจัดระเบียบเป้าหมายของ AI และเมื่อ AI สายพันธุ์ที่เก็บทรัพยากรไว้มากขึ้นแพร่กระจายเร็วขึ้น การจัดระเบียบเป้าหมายจะคงอยู่ก็ต่อเมื่อสายพันธุ์ที่ไม่ได้รับการจัดระเบียบเป้าหมายถูกลงโทษอย่างน่าเชื่อถือ ในสองแง่มุมนี้ ภาวะพึ่งพาอาศัยกันระหว่างมนุษย์กับ AI จึงไม่เสถียร.