การค้นหาความสัมพันธ์เชิงสาเหตุจากข้อมูลเชิงสังเกตมักประสบปัญหาทิศทางความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนหรือไม่เสถียร โมเดลภาษาขนาดใหญ่ (LLMs) สามารถให้ข้อมูลเชิงความหมายเพื่อช่วยแก้ไขทิศทางเหล่านี้ได้ อย่างไรก็ตาม หากข้อเสนอแนะไม่ถูกต้อง อาจทำให้กราฟสาเหตุที่แท้จริงถูกละเว้นและทำให้การอนุมานในลำดับถัดไปไม่ถูกต้อง
งานวิจัยนี้ได้ศึกษาการตัดสินใจที่สำคัญ 3 ประการ ได้แก่ การจัดสรรการสืบค้นเชิงความหมาย, การยอมรับข้อเสนอแนะใด, และการรักษากราฟเชิงสาเหตุใดไว้ เฟรมเวิร์กที่นำเสนอแยกแยะปัญหาการไม่สามารถระบุตัวตนได้ในระดับประชากร (population non-identifiability) ออกจากความไม่เสถียรของตัวอย่างจำกัด (finite-sample instability) และประเมินการวางแนวเชิงความหมายเทียบกับการควบคุมทางสถิติและแบบสุ่ม
ผลการทดลองในเครือข่ายเกณฑ์มาตรฐานแสดงให้เห็นว่าข้อมูลเชิงความหมายช่วยปรับปรุงการกู้คืนได้ดีกว่าการสุ่มทิศทาง แต่การกำหนดเป้าหมายไปที่ขอบที่ไม่เสถียรไม่ได้ให้ประโยชน์ที่ชัดเจนกว่าการจัดสรรแบบสุ่มที่จับคู่กัน นอกจากนี้ ความเพียงพอของการอ้างอิงและขนาดของการปรับเทียบยังเป็นข้อจำกัดสำคัญ.